‘โอดิสซีย์’ ครองบ็อกซ์ออฟฟิศเกาหลี 4 สัปดาห์ติด สะท้อนยุคหนังฟอร์มใหญ่กินตลาด และส่งสัญญาณถึงธุรกิจโรงภาพยนตร์ไทย
รูปภาพเพื่อช่วยให้เข้าใจบทความ
บ็อกซ์ออฟฟิศเกาหลีสัปดาห์นี้ไม่ได้ชนะกันแค่ด้วยอันดับ แต่ชนะกันด้วย “การกินส่วนแบ่งตลาด”
ตลาดภาพยนตร์เกาหลีใต้ในรอบสัปดาห์วันที่ 24-30 สิงหาคม แสดงภาพที่ชัดเจนมากอย่างหนึ่ง นั่นคืออำนาจของหนังเรื่องเดียวที่สามารถดูดทั้งผู้ชม รายได้ และพื้นที่ฉายเข้าไว้ด้วยกันอย่างเบ็ดเสร็จ ภาพยนตร์เรื่อง ‘โอดิสซีย์’ ยังคงครองอันดับ 1 ต่อเนื่องเป็นสัปดาห์ที่ 4 ด้วยยอดผู้ชมรายสัปดาห์ 1,755,593 คน ดันยอดสะสมขึ้นไปอยู่ที่ 8,864,928 คน พร้อมรายได้ประจำสัปดาห์ 19,870 ล้านวอน หรือคิดเป็นสัดส่วนรายได้ถึง 64.7% ของตลาดทั้งสัปดาห์
ตัวเลขนี้มีความหมายมากกว่าการเป็น “หนังฮิต” ตามปกติ เพราะหากพิจารณาในเชิงโครงสร้างตลาด จะเห็นว่าผู้ชมและรายได้กระจุกตัวอย่างหนักไปที่ผลงานอันดับ 1 เพียงเรื่องเดียว ยิ่งเมื่อรวมกับอันดับ 2 อย่าง ‘สไปเดอร์แมน: แบรนด์ นิว เดย์’ ซึ่งทำรายได้อีก 14.3% จะพบว่าหนังสองเรื่องแรกกวาดส่วนแบ่งรวมกันถึง 79% ของรายได้ทั้งตลาด ภาพที่เกิดขึ้นจึงคล้ายกับช่วงที่โรงหนังไทยเคยถูกครอบโดยภาพยนตร์กระแสแรงเพียงไม่กี่เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นหนังฮอลลีวูดฟอร์มยักษ์ หนังซูเปอร์ฮีโร่ หรือหนังไทยปรากฏการณ์ที่ดึงคนดูทั้งประเทศให้ตัดสินใจเข้าชมในช่วงเวลาเดียวกัน
ความน่าสนใจของกรณี ‘โอดิสซีย์’ ไม่ได้อยู่แค่ยอดขายตั๋ว แต่ยังอยู่ที่ความสามารถในการยืนระยะ หลังเปิดตัวมาตั้งแต่วันที่ 5 สิงหาคม หนังยังรักษาจำนวนโรงฉายได้ถึง 2,071 จอ และมีรอบฉาย 41,231 รอบในหนึ่งสัปดาห์ ตัวเลขเช่นนี้สะท้อนว่าโรงภาพยนตร์ยังเชื่อมั่นในแรงซื้อของหนังเรื่องนี้อย่างสูง เพราะในธุรกิจโรงหนัง การจัดสรรจอไม่ใช่แค่รางวัลของความดัง แต่เป็นผลจากการคำนวณเชิงพาณิชย์อย่างเข้มข้นว่าเรื่องใดจะขายตั๋วได้ดีที่สุดในแต่ละช่วงเวลา
เมื่อหนังหนึ่งเรื่องยึดพื้นที่ฉายจำนวนมากไว้ได้นานหลายสัปดาห์ สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาก็คือโอกาสของเรื่องรองจะลดลงโดยอัตโนมัติ นี่เป็นปรากฏการณ์ที่คนทำหนังและผู้จัดจำหน่ายในหลายประเทศคุ้นเคยดี รวมทั้งในไทยด้วย เพราะแม้ผู้ชมจะมีตัวเลือกมากขึ้นในยุคสตรีมมิง แต่เมื่อพูดถึงการตัดสินใจออกจากบ้านไปโรงภาพยนตร์ ผู้ชมจำนวนไม่น้อยกลับเลือก “เรื่องที่ต้องดูเดี๋ยวนี้” มากกว่า “เรื่องที่น่าดูสักวันหนึ่ง” และหนังที่ได้เปรียบที่สุดก็คือหนังที่สร้างสถานะเป็นอีเวนต์ของสังคมได้สำเร็จ
ในแง่นี้ ‘โอดิสซีย์’ จึงไม่ใช่เพียงผู้ชนะประจำสัปดาห์ แต่เป็นตัวแทนของแนวโน้มสำคัญในอุตสาหกรรมภาพยนตร์เกาหลีใต้ นั่นคือการที่ตลาดกำลังตอบสนองกับหนังไม่กี่เรื่องแบบเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ชนะชนะมากขึ้น ขณะที่หนังกลุ่มกลางและกลุ่มเล็กต้องดิ้นรนหนักกว่าเดิมเพื่อแย่งพื้นที่รับรู้จากผู้ชม
เมื่ออันดับ 1 และ 2 ไม่ขยับ สิ่งที่น่าดูที่สุดจึงอยู่ที่ “ช่องว่าง” ระหว่างผู้นำกับทั้งตลาด
ในสัปดาห์เดียวกัน อันดับ 2 อย่าง ‘สไปเดอร์แมน: แบรนด์ นิว เดย์’ ยังยืนตำแหน่งเดิมด้วยยอดผู้ชม 420,800 คน ยอดสะสม 8,548,398 คน และรายได้คิดเป็น 14.3% ของตลาด แม้จะผ่านช่วงเปิดตัวมาราวหนึ่งเดือนแล้ว แต่ยังรักษาฐานคนดูได้ในระดับสูง ถือเป็นการยืนระยะที่แข็งแรงในแบบหนังฟอร์มใหญ่ที่มีแบรนด์ระดับโลกหนุนหลัง
อย่างไรก็ดี สิ่งที่สะดุดตายิ่งกว่า คือช่องว่างระหว่างอันดับ 1 กับอันดับ 2 ซึ่งห่างกันถึง 1,334,793 คนในสัปดาห์เดียว หากมองด้วยสายตาของคนทำธุรกิจบันเทิง ตัวเลขนี้เทียบได้กับการที่ตลาดทั้งตลาดกำลังส่งสัญญาณว่า “ตัวเลือกหลัก” ของผู้ชมในเวลานี้มีเพียงเรื่องเดียว ส่วนเรื่องอื่นทำหน้าที่รองลงมา ไม่ใช่คู่แข่งที่เบียดกันแบบสูสี
ภาพแบบนี้ต่างจากตลาดที่มีการแข่งขันหลากหลาย ซึ่งมักจะเห็นหนังหลายเรื่องแบ่งสัดส่วนกันใกล้เคียง และต่างจากบรรยากาศที่ผู้ชมเลือกชมตามรสนิยมเฉพาะกลุ่มอย่างกระจายตัว เพราะในกรณีนี้ ผู้ชมจำนวนมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวไปในทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง คล้ายกับปรากฏการณ์ “ต้องดูให้ทันคนอื่นคุย” ที่พบได้บ่อยในวัฒนธรรมบันเทิงร่วมสมัย ทั้งในเกาหลีใต้ ไทย และอีกหลายประเทศในเอเชีย
สำหรับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ ปรากฏการณ์เช่นนี้มีทั้งข้อดีและข้อจำกัด ด้านหนึ่ง มันช่วยกระตุ้นบรรยากาศโรงหนังโดยรวม ทำให้คนกลับมาใช้เวลานอกบ้านและใช้จ่ายกับความบันเทิงบนจอใหญ่ ซึ่งเป็นสัญญาณเชิงบวกต่อธุรกิจโรงภาพยนตร์ แต่ในอีกด้านหนึ่ง การกระจุกตัวของรายได้มากเกินไปอาจทำให้หนังเรื่องอื่นแทบไม่มีพื้นที่หายใจ แม้จะเป็นหนังใหม่ก็ตาม เพราะเมื่อผู้ชมส่วนใหญ่ตัดสินใจเลือกเพียงหนึ่งหรือสองเรื่อง รายได้ส่วนที่เหลือย่อมถูกแบ่งกันอย่างจำกัด
หากเทียบกับบริบทไทย ภาพเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องไกลตัว ผู้ประกอบการไทยเองรู้ดีว่าช่วงที่มีหนังแม่เหล็กเข้าฉาย ตลาดทั้งระบบอาจคึกคักขึ้นจริง แต่ก็อาจทำให้หนังทางเลือก หนังเอเชียขนาดกลาง หรือแม้แต่หนังไทยบางประเภทถูกเบียดเวลาและจำนวนรอบลงอย่างมาก ดังนั้น ข่าวจากเกาหลีครั้งนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงตัวเลขของอีกประเทศ หากแต่เป็นกรณีศึกษาที่คนในวงการหนังไทยควรจับตาอย่างจริงจัง
หนังใหม่ยังขึ้นชาร์ตได้ แต่ยังไม่อาจสั่นคลอนโครงสร้างที่ถูกยึดโดยตัวเต็ง
แม้สองอันดับแรกจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่ตลาดก็ยังมีความเคลื่อนไหวจากหนังใหม่ที่เข้ามาเสริมสีสัน อันดับ 3 คือ ‘คย็องจูคีแฮง’ ที่เปิดตัวเมื่อ 26 สิงหาคม กระโดดขึ้นมา 23 อันดับ ทำผู้ชมรายสัปดาห์ 187,905 คน ยอดสะสม 192,384 คน มีรายได้คิดเป็น 5.9% จากการฉาย 801 จอ 9,455 รอบ ส่วนอันดับ 4 คือ ‘วันสุดท้ายบนถนนโอ๊ก’ ที่เข้าฉายวันเดียวกันและพุ่งขึ้น 39 อันดับ ทำผู้ชม 106,894 คน ยอดสะสม 107,438 คน คิดเป็นรายได้ 3.5%
ตัวเลขของหนังใหม่ทั้งสองเรื่องถือว่าไม่เลวเลย หากพิจารณาในเชิงการเปิดตัว โดยเฉพาะในตลาดที่อันดับต้นๆ ถูกยึดครองอย่างเหนียวแน่น แต่สิ่งที่ข้อมูลสะท้อนอย่างตรงไปตรงมาก็คือ ต่อให้มีหนังใหม่เข้ามา ก็ยังเป็นเพียงการแทรกตัวใต้เงาของผู้นำ มากกว่าจะเป็นการเปลี่ยนสมดุลของทั้งกระดาน กล่าวอีกอย่างคือ ตลาดยังต้อนรับความสดใหม่ แต่ไม่ได้เปิดพื้นที่ให้ความสดใหม่นั้นขึ้นมาเป็นศูนย์กลางได้ง่ายๆ
นอกจากนี้ ยังมีหนังเข้าใหม่อีกรายอย่าง ‘ด็อกสตาร์: ความหวังสุดท้าย’ ที่เปิดตัวอันดับ 10 ด้วยยอดผู้ชม 11,718 คน จาก 280 จอ 1,720 รอบ การเข้ามาของหนังใหม่ถึง 3 เรื่องในสัปดาห์เดียวกัน แสดงให้เห็นว่าฝั่งผู้จัดจำหน่ายยังพยายามหาจังหวะปล่อยของ แต่เมื่อเทียบกับพลังของ ‘โอดิสซีย์’ แล้ว ก็เหมือนการลงสนามในวันที่คนดูส่วนใหญ่ตัดสินใจไปแล้วว่าต้องการดูอะไร
นี่เป็นบทเรียนสำคัญของยุคโรงภาพยนตร์หลังเปลี่ยนพฤติกรรมผู้ชม ผู้ชมสมัยนี้ไม่ได้ซื้อแค่เนื้อเรื่องหรือนักแสดง แต่ซื้อ “สถานะความสำคัญ” ของหนังเรื่องนั้นด้วย หนังที่ถูกมองว่าเป็นบทสนทนาหลักของสังคม หรือเป็นงานที่ควรดูบนจอใหญ่ตั้งแต่สัปดาห์แรก จะได้เปรียบกว่าหนังที่ต้องอาศัยคำวิจารณ์ค่อยๆ ปั้นกระแสในระยะยาว
ถ้ามองในเชิงการตลาด วงการหนังเกาหลีจึงกำลังสะท้อนโจทย์เดียวกับที่อุตสาหกรรมบันเทิงทั่วโลกเผชิญ นั่นคือจะทำอย่างไรให้หนังเรื่องหนึ่งไม่เป็นเพียงสินค้าฉายตามโปรแกรม แต่กลายเป็นเหตุการณ์ร่วมของสังคม คล้ายกับเวลาคนไทยรอซีรีส์ตอนจบ ละครกระแสแรง หรือคอนเสิร์ตศิลปินเกาหลีที่บัตรหมดอย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อผู้ชมรู้สึกว่าตนเองไม่อยากตกขบวน หนังเรื่องนั้นก็จะมีอำนาจต่อรองในตลาดสูงขึ้นทันที
ชั้นกลางของตลาดเริ่มเปราะบาง นี่คือสัญญาณที่คนทำหนังควรอ่านให้ออก
หากเลื่อนสายตาลงมาดูอันดับ 5-10 จะเห็นภาพที่ซับซ้อนขึ้น ‘อินซิเดียส: พวกเขาข้ามมาแล้ว’ ขยับขึ้นหนึ่งอันดับไปอยู่ที่ 5 ด้วยผู้ชม 54,415 คน ขณะที่อันดับ 6 ถึง 8 ได้แก่ ‘ความรักของฮาชูพิง: ตำนานอัญมณีวาฬ’, ‘ยอดนักสืบโคนัน: เทวทูตตกสวรรค์แห่งไฮเวย์’ และ ‘โอเค มาดาม 2’ ต่างร่วงลงจากสัปดาห์ก่อนพร้อมกันเรื่องละ 3 อันดับ ส่วน ‘โฮป’ ที่เข้าฉายตั้งแต่ 15 กรกฎาคม ยังประคองตัวอยู่ในอันดับ 9 ด้วยยอดสะสมกว่า 4.53 ล้านคน แม้ผู้ชมรายสัปดาห์จะเหลือ 16,699 คนแล้วก็ตาม
สิ่งที่ข้อมูลชุดนี้บอกเรา คือหนังระดับกลางกำลังแข่งขันกันภายใต้แรงกดดันสองทาง ทางแรกคือถูกหนังอันดับต้นดูดผู้ชมไปจำนวนมาก ทางที่สองคือถูกหนังเข้าใหม่แย่งความสนใจต่อเนื่อง ส่งผลให้การรักษาตำแหน่งในครึ่งล่างของตารางกลายเป็นเกมที่ผันผวนพอสมควร หนังบางเรื่องอาจไม่ได้ล้มเหลว แต่ก็ไม่ได้มีพื้นที่พอจะเติบโตเป็นกระแสใหญ่
ในอดีต หนังที่เปิดตัวไม่แรงมากยังอาจค่อยๆ เติบโตจากคำบอกต่อ แต่ในสภาพตลาดที่รายได้กระจุกตัวสูง การสร้างเส้นทางแบบนั้นยากขึ้น เพราะจำนวนรอบฉายและพื้นที่ประชาสัมพันธ์มักหดตัวเร็ว ผู้ชมที่ยังไม่ตัดสินใจในสัปดาห์แรกอาจเลือกเก็บเรื่องนั้นไว้ดูบนสตรีมมิงแทน ผลลัพธ์คือหนังขนาดกลางต้องสู้หนักขึ้นกว่าที่เคย ทั้งในเกาหลีและในประเทศอื่นๆ
สำหรับคนดูไทย ภาพนี้ชวนให้นึกถึงช่วงที่หนังบางแนว เช่น แอนิเมชัน หนังสยองขวัญ หรือหนังภาคต่อจากแฟรนไชส์ชื่อดัง สามารถพอประคองตัวในโรงได้ แต่ยากจะก้าวขึ้นไปเป็น “หนังแห่งวาระ” หากไม่มีกระแสช่วยดันอย่างต่อเนื่อง ยิ่งในยุคที่ผู้ชมมีทางเลือกมาก ทั้งแพลตฟอร์มสตรีมมิง คอนเทนต์สั้นบนมือถือ และกิจกรรมบันเทิงนอกบ้านหลายรูปแบบ หนังทุกเรื่องจึงต้องแข่งขันกับเวลา ความสนใจ และงบประมาณของผู้บริโภคพร้อมกัน
ความเปราะบางของตลาดชั้นกลางนี้เป็นโจทย์ใหญ่สำหรับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ทั่วภูมิภาค เพราะถ้าระบบอยู่ได้ด้วยผู้ชนะไม่กี่เรื่องเท่านั้น ในระยะยาวความหลากหลายของงานสร้างอาจลดลง ผู้ลงทุนจะยิ่งเทน้ำหนักไปที่หนังที่มีแนวโน้มทำเงินสูงสุด ขณะที่งานทดลอง งานเฉพาะทาง หรือหนังที่เล่าเรื่องท้องถิ่นอาจเข้าถึงโรงภาพยนตร์ได้ยากขึ้น และเมื่อห่วงโซ่นี้เกิดซ้ำๆ ระบบนิเวศของวงการหนังก็อาจแคบลงโดยไม่รู้ตัว
ความหมายต่อประเทศไทย: จากตลาดโรงหนังไทยถึงแฟนคลับเกาหลีในประเทศ เราควรอ่านข่าวนี้อย่างไร
สำหรับประเทศไทย ข่าวบ็อกซ์ออฟฟิศเกาหลีครั้งนี้มีความหมายมากกว่าการติดตามว่าหนังเรื่องใดชนะ เพราะเกาหลีใต้ไม่ใช่ตลาดไกลตัวของผู้ชมไทยอีกต่อไป วัฒนธรรมฮันรยูได้ฝังรากในสังคมไทยมานาน ทั้งผ่านซีรีส์ เพลงเคป็อป รายการวาไรตี้ สินค้าไลฟ์สไตล์ และกิจกรรมแฟนคลับ ศิลปินเกาหลีจำนวนมากมีฐานผู้ชมในไทยเหนียวแน่น บริษัทบันเทิงเกาหลีทำงานกับผู้จัดไทยอย่างต่อเนื่อง ขณะที่เครือโรงภาพยนตร์ในไทยก็ให้พื้นที่กับคอนเทนต์เกาหลีมากขึ้น ทั้งภาพยนตร์ คอนเสิร์ตฟิล์ม ไลฟ์วิวอิง และงานอีเวนต์เฉพาะกิจ
เมื่อดูจากตัวเลขของเกาหลี สิ่งที่ภาคธุรกิจไทยควรจับตาคือ “พลังของการทำให้หนังกลายเป็นอีเวนต์” มากกว่าตัวเลขรายได้เพียงอย่างเดียว หากหนังเกาหลีบางเรื่องสามารถยืนระยะจนกลายเป็นบทสนทนาระดับประเทศได้ ก็ย่อมเพิ่มโอกาสในการถูกจับตาจากตลาดต่างประเทศรวมถึงไทย ไม่ว่าจะในรูปแบบการซื้อมาฉาย การทำตลาดร่วม หรือการต่อยอดชื่อเสียงของนักแสดงและผู้สร้างในภูมิภาค
สำหรับผู้จัดจำหน่ายในไทย ข่าวแบบนี้ทำหน้าที่คล้ายเครื่องชี้วัดว่าหนังเกาหลีเรื่องใดมีแรงส่งมากพอจะสร้างความคาดหวังในต่างประเทศ แม้การตัดสินใจนำเข้าฉายจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง แต่ความสำเร็จระดับครองตลาดต่อเนื่องในเกาหลีย่อมช่วยเพิ่มน้ำหนักในสายตาธุรกิจไทย โดยเฉพาะในช่วงที่ผู้ชมไทยเปิดรับคอนเทนต์เกาหลีหลากหลายกว่าเดิม และไม่จำกัดอยู่แค่ซีรีส์หรือเพลงอีกต่อไป
ในอีกด้านหนึ่ง ตลาดไทยเองก็อาจใช้กรณีนี้เป็นกระจกสะท้อนว่าระบบโรงหนังบ้านเรากำลังเดินไปในทิศทางคล้ายกันหรือไม่ กล่าวคือหนังไม่กี่เรื่องกำลังกินส่วนแบ่งของตลาดมากขึ้นเรื่อยๆ หรือเปล่า และหากใช่ จะออกแบบพื้นที่ให้หนังไทยขนาดกลางหรือหนังเอเชียคุณภาพมีโอกาสเข้าถึงคนดูได้อย่างไร เพราะถ้าตลาดปล่อยให้ความสำเร็จกระจุกตัวโดยไม่มีมาตรการเชิงระบบ ไม่ว่าจะเป็นการจัดโปรแกรม การสื่อสารการตลาด หรือการสร้างวัฒนธรรมการเสพหนังที่หลากหลาย ผู้แพ้อาจไม่ใช่แค่หนังรายเรื่อง แต่คือความหลากหลายของผู้ชมไทยในระยะยาว
อีกประเด็นหนึ่งที่สำคัญคือความสัมพันธ์ไทย-เกาหลีในฐานะตลาดวัฒนธรรมร่วมกัน คนไทยจำนวนมากคุ้นเคยกับการติดตามอันดับเพลง อันดับซีรีส์ หรือสถิติยอดขายอัลบั้มเกาหลีอยู่แล้ว ข่าวบ็อกซ์ออฟฟิศจึงสามารถทำงานแบบเดียวกัน คือช่วยสร้างการรับรู้ว่าภาพยนตร์เกาหลีเรื่องใดกำลังเป็นกระแสระดับชาติในประเทศต้นทาง เมื่อกระแสนั้นเดินทางมาถึงไทย มันมักไม่ได้มาเพียงตัวหนัง แต่มาพร้อมบทสนทนาในโซเชียล การทำคอนเทนต์รีวิว การรวมตัวของแฟนคลับ และโอกาสทางธุรกิจของโรงหนัง ผู้จัดอีเวนต์ และสื่อบันเทิงในประเทศ
หากเปรียบเทียบแบบไทยๆ ปรากฏการณ์นี้คล้ายเวลาละครหรือซีรีส์เรื่องหนึ่งกลายเป็น “เรื่องที่ทุกคนต้องคุยกันวันรุ่งขึ้น” หรือเวลาศิลปินมีกระแสแรงจนแบรนด์ โซเชียลมีเดีย และผู้จัดงานต้องรีบเกาะให้ทัน ต่างกันตรงที่กรณีของเกาหลีสะท้อนผ่านระบบโรงภาพยนตร์อย่างเป็นรูปธรรมมากกว่า จึงยิ่งทำให้ผู้เล่นในไทยควรมองอย่างจริงจังว่าอนาคตของคอนเทนต์โรงหนังจะพึ่งพาแค่ชื่อเรื่องใหญ่ๆ ต่อไป หรือจะสามารถสร้างสมดุลระหว่างหนังทำเงินกับหนังหลากหลายได้มากน้อยเพียงใด
สิ่งที่ต้องจับตาต่อจากนี้ ไม่ใช่แค่ 9 ล้านคนของ ‘โอดิสซีย์’ แต่คือคำถามว่าตลาดจะเปิดพื้นที่ให้ใครได้อีก
หมุดหมายระยะสั้นที่ชัดที่สุดของตลาดเกาหลีในสัปดาห์ถัดไป คือ ‘โอดิสซีย์’ จะข้ามหลักผู้ชมสะสม 9 ล้านคนได้หรือไม่ โดยขณะนี้เหลืออีก 135,072 คนเท่านั้น ขณะเดียวกัน ‘สไปเดอร์แมน: แบรนด์ นิว เดย์’ จะยังรักษาอันดับ 2 เอาไว้ได้หรือเปล่า ส่วนหนังใหม่อย่าง ‘คย็องจูคีแฮง’ และ ‘วันสุดท้ายบนถนนโอ๊ก’ จะสามารถทรงตัวในอันดับ 3-4 ต่อไป หรือจะถูกแรงเหวี่ยงของตลาดผลักลงมา
แต่หากมองลึกกว่าคำถามเรื่องอันดับ สิ่งที่ควรติดตามจริงๆ คือการตอบสนองของตลาดต่อภาวะการกระจุกตัวที่ชัดเจนเช่นนี้ โรงภาพยนตร์จะยังคงเทรอบให้ผู้นำอย่างต่อเนื่องเพียงใด หนังรองจะสร้างแรงบอกต่อจนขยับฐานคนดูได้ไหม และผู้ชมจะเริ่มมองหาทางเลือกอื่นในครึ่งล่างของตารางหรือไม่ คำตอบของคำถามเหล่านี้จะช่วยบอกทิศทางของอุตสาหกรรมมากกว่าตัวเลขแชมป์ประจำสัปดาห์เสียอีก
ในระดับภูมิภาค รวมถึงประเทศไทย ความเคลื่อนไหวของตลาดเกาหลีมักทำหน้าที่เป็นสัญญาณล่วงหน้าบางอย่างเสมอ ไม่ว่าจะเป็นรสนิยมผู้ชม พลังของแฟรนไชส์ หรือการกลับมาของโรงภาพยนตร์ในฐานะพื้นที่ประสบการณ์ที่สตรีมมิงแทนไม่ได้ทั้งหมด หากหนังเรื่องหนึ่งสามารถครองตลาดได้ยาวและลึกเช่นนี้ ก็สะท้อนว่าผู้ชมยังพร้อมจ่ายเพื่อ “ประสบการณ์ร่วม” เพียงแต่ผู้สร้างและผู้จัดจำหน่ายต้องทำให้หนังเรื่องนั้นมีสถานะพิเศษมากพอ
ท้ายที่สุด ข่าวบ็อกซ์ออฟฟิศเกาหลีสัปดาห์นี้จึงไม่ได้มีความหมายเพียงว่า ‘โอดิสซีย์’ ยังนำต่อ แต่กำลังชี้ให้เห็นแนวโน้มใหญ่ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ร่วมสมัย นั่นคือยุคที่หนังหนึ่งเรื่องสามารถดูดทรัพยากรของตลาดไปได้ในสัดส่วนมหาศาล ขณะเดียวกันก็ผลักให้ทั้งวงการต้องหาวิธีใหม่ในการรักษาความหลากหลายทางเนื้อหา สำหรับไทย ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมเกาหลีแนบแน่นขึ้นทุกปี การอ่านสัญญาณนี้ให้ทันอาจมีความสำคัญไม่แพ้การรู้ว่าใครได้อันดับ 1 เพราะสิ่งที่กำลังเปลี่ยน ไม่ใช่แค่ความนิยมของหนังเรื่องหนึ่ง แต่คือรูปแบบการบริโภควัฒนธรรมของผู้ชมเอเชียทั้งภูมิภาครวมถึงคนไทยด้วย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น