ย้อนดู ‘เหตุใดพระโพธิธรรมจึงเดินทางไปตะวันออก?’ หนังเกาหลีรางวัลเสือดาวทองที่สำรวจชีวิตและความตาย

รูปภาพเพื่อช่วยให้เข้าใจบทความ

ผลงานปี 1989 ที่สร้างชื่อบนเวทีโลกภาพยนตร์เรื่อง 《เหตุใดพระโพธิธรรมจึงเดินทางไปตะวันออก?》 ผลงานปี 1989 ของผู้กำกับแพยงกยุน ถือเป็นหนึ่งในหมุดหมายสำคัญของวงการภาพยนตร์เกาหลี ด้วยการคว้ารางวัลเสือดาวทอง ซึ่งเป็นรางวัลสูงสุดของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโลการ์โนในปีเดียวกัน หนังยังได้รับรางวัลผู้กำกับ รางวัลกำกับภาพ รางวัลนักวิจารณ์รุ่นเยาว์ และรางวัลจากคณะกรรมการเอคิวเมนิคัลจากเทศกาลดังกล่าวผลงานเรื่องนี้ได้รับเลือกเข้าสู่สาย Un Certain Regard ของเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 42 และต่อมาได้รับรางวัลพิเศษจากคณะกรรมการของสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์เกาหลีในปี 1990 นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์เกาหลีเรื่องแรกที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์สหรัฐฯ โดยบริษัท Milestone Films เริ่มฉายที่นิวยอร์กเมื่อวันที่ 24 กันยายน 1993 ก่อนขยายไปยังกว่า 30 เมืองภาพยนตร์ที่แพยงกยุนสร้างแทบทุกขั้นตอนแพยงกยุน ซึ่งขณะนั้นเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยสตรีฮโยซองในเมืองแทกู หรือมหาวิทยาลัยคาทอลิกแทกูในปัจจุบัน รับผิดชอบทั้งบทภาพยนตร์ การผลิต และการกำกับผ่านบริษัทแพยงกยุนโปรดักชัน โครงการนี้ใช้เวลาวางแผน 8 ปี และถ่ายทำอีก 4 ปีผู้กำกับซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะจิตรกรยังลงมือถ่ายภาพ ออกแบบงานศิลป์ จัดแสง และตัดต่อด้วยตัวเอง เขาใช้กล้องเพียงตัวเดียวในการถ่ายทำและตัดต่อฟิล์มด้วยมือ จนกระบวนการสร้างหนังแบบแทบจะเป็นงานของคนคนเดียวกลายเป็นอีกเหตุผลที่ผลงานได้รับความสนใจข้อมูลจาก TMDb ระบุว่า ภาพยนตร์เข้าฉายเมื่อวันที่ 29 กันยายน 1989 มีความยาว 145 นาที จัดอยู่ในประเภทดราม่า และได้คะแนน 7.1 จากผู้ให้คะแนน 39 คน อีพันยงรับบทฮเยกก พระชรา ชินวอนซอกรับบทกีบง พระหนุ่ม และฮวังแฮจินรับบทแฮจิน เณรน้อย ร่วมด้วยโกซูมยอง คิมฮีรยง ยุนบยองฮี ชเวมยองด็อก อีอึนยอง และอีซอนฮเยคำถามแห่งเซนที่ไม่มีคำตอบตายตัวชื่อเรื่องกล่าวถึงพระโพธิธรรม พระภิกษุชาวอินเดียในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ผู้เผยแผ่แนวคิดเซนไปยังจีน แต่ตัวหนังไม่ได้อธิบายความหมายของชื่ออย่างตรงไปตรงมา หากใช้คำถามเชิงปริศนาหรือ “หัวข้อธรรม” สองข้อเป็นแกนสำคัญ ข้อแรกถามถึงใบหน้าเดิมแท้ของมนุษย์ก่อนบิดามารดาให้กำเนิด ส่วนอีกข้อถามว่า เมื่อดวงจันทร์เต็มดวงในจิตจากการตรัสรู้หรือความตายแล้ว เจ้าของตัวตนจะไปอยู่ที่ใดฮเยกกมอบคำถามที่ไม่มีคำตอบสำเร็จรูปเหล่านี้ให้กีบงขบคิดอย่างไม่ลดละ พร้อมชี้ว่าหากคลี่คลายได้ เขาจะเข้าถึงความสงบที่ไม่หวั่นไหว เรื่องราวทั้งหมดถ่ายทอดโลกของชีวิต ความตาย ธรรมชาติ และความลี้ลับของสรรพชีวิตผ่านสายตาของแฮจิน เณรน้อยในวัดกลางหุบเขากีบงกับความขัดแย้งระหว่างธรรมะและครอบครัวกีบงเดินทางมายังวัดห่างไกลตามคำสั่งของเจ้าอาวาส เพื่อช่วยดูแลฮเยกกซึ่งปลีกวิเวกอยู่ในป่าลึก ที่นั่นยังมีแฮจิน เด็กกำพร้าซึ่งบวชเป็นเณรอาศัยอยู่ด้วย กีบงละทิ้งชีวิตทางโลกเพื่อแสวงหาความหลุดพ้น แต่ยังไม่อาจตัดความห่วงใยต่อมารดาตาบอด รวมถึงแรงปรารถนาที่ผูกเขาไว้กับโลกภายนอกระหว่างนั้น แฮจินทำให้นกตัวหนึ่งบาดเจ็บขณะเล่นน้ำ แม้จะนำกลับมาดูแล แต่นกก็ตายในเวลาต่อมา ขณะที่นกอีกตัวซึ่งเป็นคู่ของมันยังวนเวียนไม่ยอมจากไป เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นควบคู่กับภาพวัวที่พังคอกหนีเข้าป่า ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญตลอดเรื่องเมื่อกีบงลงจากเขาไปซื้อยาให้พระอาจารย์ เขาแวะพบมารดาซึ่งแทบดูแลตัวเองไม่ได้ การได้เห็นสภาพของเธอทำให้เขารู้สึกผิดที่ทอดทิ้งครอบครัว กีบงจึงประกาศว่าจะกลับสู่ทางโลก แม้ถูกอาจารย์ตำหนิอย่างรุนแรง แต่ฮเยกกก็ไม่ขวางการตัดสินใจ อย่างไรก็ตาม ระหว่างลงจากเขา กีบงถูกกระแสน้ำพัดจนเกือบเสียชีวิต แฮจินเป็นผู้พบเขาก่อนที่ฮเยกกจะช่วยชีวิตไว้การจากไปของอาจารย์และความเข้าใจเรื่องอนิจจังหลังฟื้นขึ้นมา กีบงตระหนักว่าอาจารย์ซึ่งเจ็บป่วยหนักได้ใช้พลังชีวิตช่วยเขา ฮเยกกขอให้ศิษย์นำร่างไปเผาบนยอดเขาเมื่อถึงเวลามรณภาพ โดยไม่ต้องแจ้งข่าวแก่ผู้ใด และให้คำมั่นว่าจะพากลับคืนสู่ที่มาเดิมในคืนวันเพ็ญ ฮเยกกอนุญาตให้กีบงกับแฮจินไปร่วมงานเทศกาล พร้อมฝากให้ซื้อพาราฟินกลับมา ระหว่างที่ทั้งสองหลงใหลไปกับการร่ายรำ หนังบอกเป็นนัยว่าผู้ร่ายรำอาจเป็นพระชราที่ปรากฏตัวในอีกโฉมหนึ่ง เมื่อกลับถึงวัด ทั้งคู่พบว่าฮเยกกได้จากโลกไปแล้วกีบงนำร่างอาจารย์ใส่หีบไม้ แบกขึ้นเนินด้วยแคร่ที่เคยใช้ขนฟืน แต่ฝนปรอยทำให้จุดกองฟืนไม่ติด เขาจึงนึกถึงพาราฟินและกลับไปนำมาใช้ ระหว่างเฝาร่างที่กำลังมอดไหม้ตลอดทั้งคืน กีบงเผชิญความเจ็บปวดจนเข้าถึงความหมายของความตาย โดยมีแฮจินและวัวเฝ้ามองเปลวไฟอยู่ใกล้ๆรุ่งเช้า กีบงค้นกระดูกที่เหลือจากเถ้าถ่าน บดเป็นผง แล้วโปรยลงบนสายน้ำ ผืนดิน ต้นไม้ และใบหญ้า เป็นการส่งอาจารย์คืนสู่ธรรมชาติตามคำสั่งเสีย เมื่อคลี่คลายหัวข้อธรรมได้ เขาจึงพบความสงบที่ไม่สั่นคลอน ก่อนกลับวัดเพื่อมอบของใช้เพียงไม่กี่ชิ้นของฮเยกกให้แฮจินแล้วจากไปฉากท้ายเรื่อง แฮจินนำข้าวของของพระชราเผาในเตาไฟ ราวกับทำซ้ำพิธีของกีบงในขนาดย่อม การกระทำนี้สะท้อนว่าเด็กน้อยเริ่มเข้าใจคำสอนเรื่องความไม่เที่ยง วันต่อมา เขาไม่ได้สนใจเสียงร้องของนกที่สูญเสียคู่เหมือนก่อน และเดินเข้าไปปิดประตูห้องของอาจารย์ เสมือนรับช่วงพื้นที่ซึ่งพระชราทิ้งไว้ ขณะที่นกโบยบินอย่างอิสระ และวัวซึ่งเคยปรากฏเพียงในเงามืดเดินกลับมาท่ามกลางแสงแดดเคียงข้างมนุษย์

Source: Original Korean article - Trendy News Korea