รูปภาพเพื่อช่วยให้เข้าใจบทความ
ชอนมยองอุน (전명운 หรือ 田明雲, 25 มิถุนายน 1884 – 19 พฤศจิกายน 1947) เป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชเกาหลีในยุคจักรวรรดิเกาหลี ซึ่งดำเนินกิจกรรมต่อต้านญี่ปุ่นในสหรัฐอเมริกา เขาเป็นที่รู้จักจากการร่วมโจมตีเดอร์แฮม ไวต์ สตีเวนส์ (Durham White Stevens) ที่ปรึกษาชาวอเมริกันของรัฐบาลเกาหลี ร่วมกับจางอินฮวานในปี 1908 โดยมีฉายาว่า จูกัม (竹嵒) และมีถิ่นกำเนิดทางตระกูลจากทัมยัง
จากการชมการชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยสู่ชีวิตในสหรัฐฯ
ชอนมยองอุนเกิดในกรุงฮันซอง ซึ่งเป็นชื่อเดิมของกรุงโซลในปัจจุบัน เป็นบุตรของชอนซองกึน หลังสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่วัยเด็ก เขาเติบโตในบ้านของพี่ชายคนโต จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี 1898 เมื่อเขาได้ชมการชุมนุมมินมินกงดงฮเว (Manmin Gongdonghoe) ที่จัดโดยสมาคมเอกราช เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เขาตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาสมัยใหม่ ก่อนเข้าศึกษาที่โรงเรียนฮันซองเป็นเวลาสองปี
ต่อมาเขาตัดสินใจเดินทางไปศึกษาต่อในต่างประเทศ โดยย้ายไปฮาวายในปี 1905 และทำงานในไร่นาเพื่อเก็บเงินเป็นค่าเล่าเรียน ตามข้อมูลสารานุกรมวัฒนธรรมเกาหลีแห่งชาติ ในปี 1906 เขาย้ายไปซานฟรานซิสโก ทำงานทั้งในโครงการก่อสร้างทางรถไฟและแหล่งประมงในอะแลสกาเพื่อหาเลี้ยงชีพ พร้อมเข้าร่วมขบวนการต่อต้านการปกครองเกาหลีของญี่ปุ่น
บทบาทในสมาคมชาวเกาหลีและเหตุการณ์โจมตีสตีเวนส์
ในสหรัฐฯ ชอนเข้าร่วมสมาคมกงนิปฮยอบฮเว (공립협회) องค์กรเคลื่อนไหวชาตินิยมต่อต้านญี่ปุ่นของชุมชนชาวเกาหลีในต่างแดน ซึ่งมีอันชังกโฮเป็นหนึ่งในผู้จัดตั้ง เขายังทำกิจกรรมในกลุ่มเยาวชนของสมาคมด้วย
ชื่อของชอนถูกบันทึกอย่างเด่นชัดในประวัติศาสตร์เอกราชเกาหลีจากเหตุการณ์วันที่ 23 มีนาคม 1908 เมื่อเขาและจางอินฮวานลงมือโจมตีเดอร์แฮม ไวต์ สตีเวนส์ อดีตที่ปรึกษาด้านการต่างประเทศของจักรวรรดิเกาหลี สตีเวนส์เคยสนับสนุนญี่ปุ่นในกระบวนการทำสนธิสัญญาอึลซา และเมื่อเดินทางไปสหรัฐฯ เขายังแสดงความเห็นว่าการที่ญี่ปุ่นปกครองเกาหลีเป็นประโยชน์ต่อชาวเกาหลี โดยมีการบันทึกคำกล่าวว่า “การปกครองเกาหลีของญี่ปุ่นเป็นประโยชน์ต่อเกาหลี”
คำกล่าวดังกล่าวสร้างความไม่พอใจในหมู่ชาวเกาหลีในสหรัฐฯ สมาคมกงนิปฮยอบฮเวและสมาคมแทดงโบกุกฮเวจึงจัดผู้แทนสี่คนไปประท้วง แต่สตีเวนส์ยังคงยืนยันจุดยืนเดิม จนเกิดเหตุทำร้ายร่างกายเขาในเวลาต่อมา ชอนตัดสินใจลงมือโจมตีสตีเวนส์ด้วยตนเอง
เช้าวันที่ 23 มีนาคม เวลา 09.30 น. ชอนเดินทางไปรอที่ท่าเรือโอ๊คแลนด์ พร้อมปืนพกและภาพถ่ายของสตีเวนส์ เมื่อเป้าหมายลงจากเรือ เขาพยายามยิงแต่ปืนไม่ทำงาน จึงใช้ด้ามปืนฟาดใบหน้าของสตีเวนส์ ก่อนเกิดการต่อสู้กันขึ้น ขณะเดียวกัน จางอินฮวานซึ่งแยกไปดักรอเพื่อโจมตีสตีเวนส์เช่นกัน ได้ยิงปืนใส่เขา กระสุนปืนที่เกิดขึ้นในเหตุการณ์ยังทะลุไหล่ของชอนจนได้รับบาดเจ็บและล้มลง
สตีเวนส์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในวันที่ 25 มีนาคม ส่วนชอนถูกจับกุมทันทีในฐานะผู้ร่วมก่อเหตุพร้อมกับจางอินฮวาน อย่างไรก็ตาม การดำเนินคดีของทั้งสองแยกออกจากกัน ภายหลังปรากฏหลักฐานว่าชอนไม่ได้เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับจาง ศาลจึงยกฟ้องเขาเนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ และปล่อยตัวเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 1908
ชุมชนชาวเกาหลีในสหรัฐฯ ร่วมกันระดมเงินว่าจ้างเนธาน โค플ัน เป็นทนายความให้ชอน ส่วนการแปลภาษาในกระบวนการพิจารณาคดี อีซึงมันปฏิเสธที่จะทำหน้าที่ โดยให้เหตุผลว่าตนเป็นคริสเตียนและไม่สามารถช่วยแปลให้ผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมได้ หน้าที่ดังกล่าวจึงตกเป็นของชินฮึงอู นักศึกษาชาวเกาหลี
ใช้ชื่อมาร์ก ฟิลด์ส ก่อนกลับไปใช้ชีวิตในลอสแอนเจลิส
ระหว่างการพิจารณาคดีของจางอินฮวาน ชอนกังวลเรื่องความปลอดภัยของตนเอง จึงเปลี่ยนชื่อเป็นมาร์ก ฟิลด์ส (Mark Fields) ตามคำแนะนำของทนายความ และเดินทางหลบหนีไปยังวลาดิวอสต็อกในไซบีเรียเมื่อเดือนธันวาคม 1908 ที่นั่นมีอันจุงกึนซึ่งลี้ภัยมาตั้งแต่ปี 1907 และกำลังวางแผนลงมือกับอิโต ฮิโรบูมิอยู่ด้วย สารานุกรมวัฒนธรรมเกาหลีแห่งชาติประเมินว่าเหตุการณ์โจมตีสตีเวนส์ของชอนมีอิทธิพลโดยตรงต่อปฏิบัติการของอันจุงกึน
เดือนกรกฎาคม 1909 ชอนเดินทางกลับลอสแอนเจลิส แต่งงานและมีบุตรสามคน เป็นชายหนึ่งคนและหญิงสองคน ก่อนที่ภรรยาจะเสียชีวิตในปี 1929 ชีวิตช่วงปลายของเขาแตกต่างจากบทบาทในขบวนการเอกราชอย่างมาก เนื่องจากประสบปัญหาทางเศรษฐกิจอย่างหนัก จนต้องนำลูกไปฝากไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อแก้ปัญหาการเลี้ยงดู เขาประกอบอาชีพเปิดร้านซักรีดในลอสแอนเจลิสเพื่อประคับประคองชีวิต ครอบครัวมีบันทึกว่าบุตรชายคนเดียวเสียชีวิตแล้ว ส่วนบุตรสาวสองคนคือชอนคยองซุกและชอนคยองยงอาศัยอยู่ในสหรัฐฯ
แม้จะมีชีวิตอยู่ทันเห็นเกาหลีได้รับอิสรภาพในปี 1945 แต่ชอนเสียชีวิตจากโรคหัวใจที่ลอสแอนเจลิสเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 1947 และถูกฝังที่สุสานคาทอลิกเมืองวิตเทียร์ (Whittier) ต่อมาในปี 1962 รัฐบาลเกาหลีใต้ได้มอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์กุนกุกฮุนจัง ชั้นประธานาธิบดี เพื่อยกย่องคุณูปการของเขาต่อการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราช
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น