เกาหลีใต้เปิดเกมใหม่ ใช้เงินนโยบายปั้นสตาร์ตอัพสายกลาโหม-ซัพพลายเชน สัญญาณสำคัญของศึกอุตสาหกรรมยุคแข่งขันทั้งโลก
รูปภาพเพื่อช่วยให้เข้าใจบทความ
จากธนาคารส่งออกสู่บทบาท “นักลงทุน” เกมการเงินอุตสาหกรรมของเกาหลีใต้กำลังเปลี่ยนไป
ความเคลื่อนไหวล่าสุดของเกาหลีใต้ที่น่าจับตา ไม่ได้อยู่แค่ยอดส่งออกชิป รถยนต์ หรือเรือเท่านั้น แต่กำลังขยับลึกลงไปถึง “ต้นน้ำของนวัตกรรม” เมื่อธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งเกาหลี หรือ Korea Eximbank จับมือกับกองทุนเพื่อเสถียรภาพห่วงโซ่อุปทาน ตัดสินใจใส่เงินฝ่ายละ 20,000 ล้านวอน หรือราว 200 ล้านบาทเกาหลีตามหน่วยนับของข่าว รวมเป็นฝ่ายละ 200억วอน เข้าสู่กองทุนร่วมลงทุนรูปแบบใหม่ที่มุ่งสนับสนุนบริษัทเกิดใหม่ในสองสาขายุทธศาสตร์ ได้แก่ อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ และธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับห่วงโซ่อุปทาน โดยตั้งเป้าระดมเงินรวมทั้งกองทุนที่ 112,500 ล้านวอน
ถ้ามองเผินๆ ตัวเลขนี้อาจเป็นเพียงข่าวเศรษฐกิจอีกชิ้นหนึ่ง แต่ในทางนโยบาย นี่คือสัญญาณว่ารัฐเกาหลีใต้กำลังเปลี่ยนวิธีคิดจากการ “ปล่อยกู้เพื่อการส่งออก” แบบเดิม ไปสู่การ “ลงทุนเพื่อสร้างผู้ส่งออกในอนาคต” กล่าวอีกอย่างคือ จากเดิมที่สถาบันการเงินนโยบายมักเข้าช่วยเหลือเมื่อธุรกิจมีคำสั่งซื้อ มีโครงการ มีลูกค้าต่างประเทศ หรือมีแผนขยายกิจการชัดเจนแล้ว คราวนี้เกาหลีใต้เลือกขยับเข้ามาเร็วกว่าเดิม ตั้งแต่ช่วงที่บริษัทเทคโนโลยียังอยู่ในจุดที่ต้องการเงินทุนเพื่อเติบโต
สำหรับผู้อ่านไทย อาจเปรียบได้กับการที่หน่วยงานรัฐไม่ได้รอแค่ให้ผู้ประกอบการไทยผลิตสินค้าแล้วค่อยหาแหล่งสินเชื่อส่งออก แต่เริ่มลงมาช่วยตั้งแต่ระยะที่ธุรกิจยังเป็น “ดาวรุ่ง” ในระบบนิเวศอุตสาหกรรม คล้ายการปั้นนักกีฬาเยาวชนก่อนขึ้นทีมชาติ ไม่ใช่รอให้ได้แชมป์ก่อนค่อยสนับสนุน นี่จึงเป็นการเปลี่ยนบทบาทของเงินนโยบายจาก “ไม้ค้ำตอนปลายทาง” ไปเป็น “บันไดตั้งแต่ต้นทาง”
จุดสำคัญอีกประการคือ วิธีการลงทุนครั้งนี้ไม่ได้เลือกใส่เงินลงบริษัทใดบริษัทหนึ่งล่วงหน้า แต่ใช้รูปแบบกองทุนที่เรียกว่า blind fund หรือกองทุนที่ผู้ลงทุนตั้งโจทย์เชิงนโยบายและกรอบอุตสาหกรรมไว้ก่อน จากนั้นให้ผู้จัดการกองทุนมืออาชีพเป็นผู้คัดเลือกบริษัทที่จะเข้าไปลงทุนในภายหลัง โมเดลนี้สะท้อนว่าเกาหลีใต้ไม่ได้ต้องการเพียงกระจายเงิน แต่กำลังสร้างกลไกที่เชื่อมเงินภาครัฐ ความรู้ภาคการเงิน และการประเมินเทคโนโลยีเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ
ในช่วงที่โลกเผชิญแรงกระแทกจากสงคราม ความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ การแข่งขันเทคโนโลยีระหว่างมหาอำนาจ และการสะดุดของการขนส่งระหว่างประเทศ เกาหลีใต้กำลังส่งสัญญาณชัดว่า “ซัพพลายเชน” และ “กลาโหม” ไม่ใช่แค่ประเด็นความมั่นคง แต่เป็นโจทย์การเติบโตทางเศรษฐกิจด้วย และผู้ที่จะได้รับแรงส่งในรอบนี้คือบริษัทเทคโนโลยีขนาดเล็กและกลางที่เคยอยู่ห่างจากแหล่งทุนขนาดใหญ่
ทำความเข้าใจคำว่า LP Growth Fund โมเดลที่ไม่ค่อยคุ้นในสายตาคนไทย
ข่าวนี้มีคำหนึ่งที่สำคัญมากคือ “LP 성장펀드” หรือ LP Growth Fund ซึ่งหากแปลแบบตรงตัวอาจทำให้ผู้อ่านทั่วไปสับสน เพราะเป็นศัพท์ในโลกการเงินที่ไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวันนัก LP ย่อมาจาก Limited Partner หมายถึงผู้ร่วมลงทุนในกองทุนที่ไม่ได้เป็นคนบริหารกองทุนเอง ส่วนผู้บริหารกองทุนจริงๆ คือบริษัทจัดการกองทุนหรือผู้จัดการกองทุนมืออาชีพ
ในกรณีนี้ Korea Eximbank กองทุนเสถียรภาพห่วงโซ่อุปทาน และธนาคารท้องถิ่นบางแห่ง ทำหน้าที่เป็นผู้ใส่เงินหรือ LP ขณะที่การไปคัดเลือกบริษัทสตาร์ตอัพหรือเวนเจอร์ที่จะได้รับการลงทุน จะเป็นหน้าที่ของผู้จัดการกองทุนที่ได้รับคัดเลือกในภายหลัง โมเดลนี้แตกต่างจากการปล่อยกู้แบบที่ธนาคารพิจารณางบดุล หลักประกัน หรือสัญญาซื้อขายเป็นรายบริษัทโดยตรง
ทำไมวิธีนี้จึงสำคัญ เพราะธุรกิจเทคโนโลยีระยะเติบโต โดยเฉพาะกิจการที่เกี่ยวข้องกับกลาโหม ชิ้นส่วน เครื่องมืออุตสาหกรรม ซอฟต์แวร์ควบคุม หรือระบบที่อยู่ในห่วงโซ่อุปทาน มักยังไม่มีทรัพย์สินค้ำประกันมากพอ และบางครั้งยังไม่มีรายได้ขนาดใหญ่พอจะเข้าถึงสินเชื่อในระบบได้ง่าย การใช้กองทุนร่วมลงทุนจึงเปิดทางให้เงินทุนแบบรับความเสี่ยงได้มากกว่าเข้ามาหนุนบริษัทเหล่านี้
ถ้าจะอธิบายด้วยภาพเปรียบเทียบแบบไทยๆ การปล่อยกู้ก็คล้ายธนาคารพิจารณาว่า ร้านค้ามีรายได้ประจำหรือมีที่ดินค้ำหรือไม่ ส่วนการลงทุนผ่านเวนเจอร์ฟันด์นั้นมองไปข้างหน้าว่า ร้านนี้มีโอกาสกลายเป็นเชนใหญ่หรือไม่ มีเทคโนโลยี มีทีมงาน และมีตลาดที่สามารถขยายได้มากเพียงใด แน่นอนว่าความเสี่ยงสูงกว่า แต่หากสำเร็จก็สร้างผลกระทบต่อเศรษฐกิจได้มากกว่าเช่นกัน
สำหรับเกาหลีใต้ การนำสถาบันการเงินเพื่อการส่งออกเข้ามาอยู่ในโครงสร้างแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงมีนัยสำคัญมาก เพราะหมายความว่าประเทศนี้กำลังมองการส่งออกไม่ใช่แค่เป็นเรื่องปลายทางของสินค้า แต่เป็นระบบนิเวศทั้งหมด ตั้งแต่การเกิดของเทคโนโลยี การขยายกำลังผลิต การทดสอบตลาด ไปจนถึงการเชื่อมต่อกับลูกค้าต่างประเทศ
นี่จึงไม่ใช่เพียงข่าวการตั้งกองทุน แต่เป็นการรีดีไซน์เครื่องมือรัฐให้สอดคล้องกับยุคที่การแข่งขันไม่ได้ตัดสินกันแค่ต้นทุนแรงงานหรือค่าเงินอีกต่อไป หากตัดสินกันที่ว่า ใครสามารถเปลี่ยนไอเดียทางเทคโนโลยีให้กลายเป็นขีดความสามารถอุตสาหกรรมได้เร็วและยั่งยืนกว่ากัน
ทำไมต้องเป็น “กลาโหม” และ “ซัพพลายเชน” สองคำนี้สะท้อนยุทธศาสตร์ชัดกว่าที่คิด
เมื่ออ่านข่าวนี้ หลายคนอาจถามว่า เหตุใดเกาหลีใต้จึงล็อกเป้าไปที่อุตสาหกรรมป้องกันประเทศและห่วงโซ่อุปทาน คำตอบอยู่ที่บริบทโลกในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สงครามในยุโรป ความตึงเครียดในเอเชีย การแย่งชิงเทคโนโลยีขั้นสูง และบทเรียนจากโควิด-19 ทำให้ทุกประเทศตระหนักว่า การมีสินค้าเก่งอย่างเดียวไม่พอ แต่ต้องมีระบบผลิต ส่งมอบ และพึ่งพิงตัวเองได้ในชิ้นส่วนสำคัญด้วย
เกาหลีใต้เป็นตัวอย่างชัดของประเทศที่เติบโตผ่านการส่งออก แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเปราะบางจากการเชื่อมโยงกับตลาดโลกสูงมาก ดังนั้นเมื่อโลกเริ่มแบ่งขั้วทางเศรษฐกิจ ประเด็นซัพพลายเชนจึงกลายเป็นคำใหญ่ที่มีความหมายจริงในเชิงนโยบาย ไม่ใช่ศัพท์เท่ๆ ในห้องสัมมนาอีกต่อไป ซัพพลายเชนในที่นี้ครอบคลุมตั้งแต่วัตถุดิบ ชิ้นส่วน เครื่องจักร ซอฟต์แวร์ ระบบควบคุม ไปจนถึงเครือข่ายผู้ผลิตที่ทำให้สินค้าออกสู่ตลาดได้จริง
ส่วนอุตสาหกรรมป้องกันประเทศนั้น เกาหลีใต้กำลังพยายามวางตัวเองเป็นหนึ่งในผู้เล่นสำคัญระดับโลก ทั้งในด้านอาวุธยุทโธปกรณ์ ระบบอิเล็กทรอนิกส์ทางทหาร ยานเกราะ เรือ และเทคโนโลยีที่ใช้ได้ทั้งภาคทหารและพลเรือน การสนับสนุนสตาร์ตอัพในภาคนี้จึงไม่ใช่เรื่องไกลตัวอย่างที่หลายคนคิด เพราะบริษัทเล็กจำนวนมากคือผู้พัฒนาชิ้นส่วนเฉพาะทาง ซอฟต์แวร์ เซนเซอร์ วัสดุ หรือระบบสนับสนุนที่เป็นหัวใจของอุตสาหกรรมใหญ่
ถ้าเทียบกับประสบการณ์ในไทย เราจะคุ้นกับภาพอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่มีบริษัทแม่เป็นพระเอก แต่ในความเป็นจริง ความแข็งแกร่งของภาคการผลิตมักขึ้นอยู่กับเครือข่ายผู้ผลิตรายย่อยและผู้พัฒนาเทคโนโลยีเฉพาะทางจำนวนมาก เหมือนเวลาคนไทยพูดถึงอาหารจานดัง เรามักเห็นหน้าร้าน แต่คุณภาพจริงกลับขึ้นอยู่กับวัตถุดิบ เครื่องปรุง และคนหลังครัวทั้งระบบ อุตสาหกรรมเทคโนโลยีก็เช่นกัน บริษัทที่โดดเด่นในตลาดโลกมักยืนอยู่บนเครือข่ายผู้เล่นรายเล็กที่แข็งแรง
การที่กองทุนเสถียรภาพห่วงโซ่อุปทานใส่เงินในสัดส่วนเท่ากับธนาคารส่งออกและนำเข้า จึงมีความหมายเกินกว่าเรื่องงบประมาณ เพราะสะท้อนว่ารัฐเกาหลีใต้กำลังมองบริษัทเวนเจอร์ไม่ใช่เพียง “สตาร์ตอัพน่ารักที่ควรส่งเสริม” แต่เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมของประเทศ หากบริษัทเล็กสามารถพัฒนาอุปกรณ์ ชิ้นส่วน หรือซอฟต์แวร์สำคัญได้สำเร็จ ก็อาจช่วยลดการพึ่งพาต่างประเทศและเพิ่มอำนาจต่อรองของประเทศในตลาดโลก
การดึงธนาคารท้องถิ่นเข้ามาร่วมวง สะท้อนความพยายามลดการกระจุกตัวที่กรุงโซล
อีกจุดที่น่าสนใจมากในข่าวนี้คือ การที่กองทุนไม่ได้ถูกออกแบบโดยสถาบันการเงินส่วนกลางเพียงลำพัง แต่เชื่อมกับธนาคารในภูมิภาคอย่าง BNK Busan Bank และ BNK Kyongnam Bank โดยเฉพาะฝั่ง Busan Bank ที่ประกาศใส่เงิน 10,000 ล้านวอนในกองทุนเดียวกัน เพื่อหนุนบริษัทเวนเจอร์ด้านกลาโหมและซัพพลายเชนในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของเกาหลีใต้ หรือที่เรียกว่า “ดงนัมกวอน” ซึ่งรวมเมืองสำคัญอย่างปูซานและจังหวัดคยองนัม
ประเด็นนี้ฟังดูเป็นเรื่องโครงสร้างการเงิน แต่ในความเป็นจริงมันเชื่อมกับคำถามใหญ่ที่หลายประเทศรวมถึงไทยกำลังเผชิญ นั่นคือจะทำอย่างไรไม่ให้โอกาสทางเศรษฐกิจและนวัตกรรมกระจุกอยู่แค่เมืองหลวง เกาหลีใต้เองมีความท้าทายเรื่องการรวมศูนย์ที่กรุงโซลมานาน ธุรกิจเก่ง คนเก่ง มหาวิทยาลัยชั้นนำ และเงินทุนส่วนใหญ่ ล้วนไหลเข้าศูนย์กลาง การสร้างกองทุนที่เชื่อมกับธนาคารท้องถิ่นจึงเป็นความพยายามแก้โจทย์นี้ผ่านการเงิน
ธนาคารท้องถิ่นมีข้อได้เปรียบที่ต่างจากสถาบันส่วนกลาง พวกเขารู้จักอุตสาหกรรมในพื้นที่ เห็นการเคลื่อนไหวของโรงงาน ผู้ผลิต และเครือข่ายธุรกิจใกล้ชิดกว่า เข้าใจว่าบริษัทไหนมีศักยภาพจริง บริษัทไหนเป็นผู้เล่นหลังบ้านที่สำคัญ แม้จะไม่โด่งดังในระดับประเทศ ในขณะที่ Korea Eximbank มีความเชี่ยวชาญด้านการประเมินโครงการระหว่างประเทศ การเงินเพื่อการส่งออก และการขยายธุรกิจสู่ต่างประเทศ
เมื่อสองฝั่งนี้ถูกนำมาวางไว้ในโครงสร้างเดียวกัน ภาพที่เกิดขึ้นคือ “ความรู้ท้องถิ่น” ถูกเชื่อมกับ “ประตูสู่ตลาดโลก” ซึ่งเป็นสิ่งที่บริษัทเทคโนโลยีจำนวนมากต้องการอย่างยิ่ง หลายกิจการไม่ได้ขาดไอเดียหรือขาดคนเก่ง แต่ขาดคนที่ช่วยพาให้เข้าใจว่ามาตรฐานต่างประเทศคืออะไร ลูกค้าต่างประเทศต้องการอะไร หรือจะเข้าถึงเครือข่ายผู้ซื้อระดับโลกอย่างไร
สำหรับไทย ประเด็นนี้ชวนให้นึกถึงข้อถกเถียงเรื่องเศรษฐกิจภูมิภาคอยู่ไม่น้อย เรามีจังหวัดที่เป็นฐานการผลิตสำคัญ มีคลัสเตอร์อุตสาหกรรม มีมหาวิทยาลัย และมีผู้ประกอบการท้องถิ่นที่รู้พื้นที่ของตัวเองดีที่สุด แต่เงินทุนและกลไกตัดสินใจจำนวนมากยังอยู่ที่ส่วนกลาง ข่าวจากเกาหลีใต้จึงอาจเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจว่า ถ้าต้องการปั้นเทคโนโลยีระดับภูมิภาคให้โตจริง การมีสถาบันการเงินท้องถิ่นร่วมออกแบบเส้นทางเติบโตอาจสำคัญไม่แพ้จำนวนเงินที่ใส่ลงไป
จากสินเชื่อสู่ทุนร่วมเสี่ยง เกาหลีใต้กำลังขยายขอบเขตของ “เงินนโยบาย”
หัวใจของข่าวนี้อยู่ที่คำว่า “การขยายขอบเขต” เพราะในอดีต สถาบันอย่าง Korea Eximbank ถูกจดจำในฐานะผู้สนับสนุนบริษัทเกาหลีในการค้า การลงทุน และการออกไปทำธุรกิจในต่างประเทศ โดยเครื่องมือหลักคือสินเชื่อ การค้ำประกัน หรือการสนับสนุนทางการเงินในโครงการขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นเรือ โรงไฟฟ้า โครงสร้างพื้นฐาน หรือการส่งออกสินค้าทุน
แต่โลกธุรกิจปัจจุบันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นวัตกรรมจำนวนมากไม่ได้เกิดจากบริษัทยักษ์ใหญ่เพียงอย่างเดียว หากเกิดจากบริษัทเล็กที่คล่องตัวกว่า และมักเริ่มต้นจากการพัฒนาเทคโนโลยีเฉพาะทางที่ตลาดเดิมยังมองไม่เห็น หากสถาบันการเงินนโยบายยังใช้เครื่องมือแบบเดิมเพียงอย่างเดียว ก็อาจเข้าไม่ถึงบริษัทกลุ่มนี้ และเท่ากับปล่อยให้โอกาสของประเทศหลุดมือไป
การใส่เงินในกองทุนเวนเจอร์ครั้งนี้จึงเป็นเหมือนการประกาศว่า เกาหลีใต้ยอมรับความจริงข้อนี้แล้ว และพร้อมใช้เงินนโยบายในบทบาทที่รับความเสี่ยงมากขึ้น เพื่อดักจับศักยภาพก่อนที่บริษัทจะเติบโตจนสายเกินไป ยิ่งเมื่อบริษัทเหล่านี้อยู่ในสาขาที่เกี่ยวกับกลาโหมและซัพพลายเชน ความสำคัญก็ยิ่งทวีคูณ เพราะความล้มเหลวในการสร้างผู้เล่นใหม่อาจหมายถึงการพึ่งพาต่างชาติในจุดสำคัญของระบบอุตสาหกรรม
นอกจากนี้ ข่าวยังระบุว่า Korea Eximbank มีแผนลงทุนแยกอีก 7,500 ล้านวอนในกองทุนโครงการสำหรับบริษัทเวนเจอร์ด้านปัญญาประดิษฐ์ทางการแพทย์อย่าง Airs Medical ด้วย แม้กองทุนดังกล่าวจะต่างรูปแบบจากกองทุน blind fund ด้านกลาโหมและซัพพลายเชน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ทิศทางการเข้าสู่โลก venture finance อย่างจริงจัง นั่นหมายความว่าเกาหลีใต้ไม่ได้มองการลงทุนในบริษัทเทคโนโลยีเป็นเรื่องเฉพาะกิจ แต่กำลังทดลองสร้างชุดเครื่องมือใหม่ที่ปรับใช้ได้ตามลักษณะอุตสาหกรรม
ถ้าจะอธิบายอย่างง่าย เกาหลีใต้กำลังทำให้สถาบันการเงินนโยบายเปลี่ยนจาก “ผู้ปล่อยกู้เมื่อธุรกิจพร้อมแล้ว” ไปเป็น “หุ้นส่วนทุนที่ช่วยให้ธุรกิจพร้อมขึ้น” และถ้าการทดลองนี้ได้ผล ก็อาจกลายเป็นต้นแบบสำคัญของการเงินภาครัฐในเอเชีย ที่ต้องรับมือกับโลกเศรษฐกิจซึ่งเทคโนโลยีเปลี่ยนเร็วเกินกว่าจะใช้เครื่องมือเก่าเพียงอย่างเดียว
บททดสอบที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ระดมเงินครบ แต่ต้องเลือกบริษัทให้ถูกและพาไปถึงตลาดโลก
แม้ข่าวนี้จะสร้างความสนใจอย่างมาก แต่หากมองในเชิงปฏิบัติ ความสำเร็จของกองทุนจะไม่ได้วัดจากการประกาศตัวเลขระดมทุนเพียงอย่างเดียว สิ่งที่สำคัญกว่าคือใครจะเป็นผู้จัดการกองทุน จะมีเกณฑ์คัดเลือกบริษัทอย่างไร และจะช่วยบริษัทหลังการลงทุนได้มากน้อยเพียงใด เพราะในโลกเวนเจอร์ การใส่เงินอย่างเดียวแทบไม่พอ หากไม่มีการดูแลเชิงกลยุทธ์ การเชื่อมเครือข่าย การเปิดตลาด และการช่วยสร้างความน่าเชื่อถือให้กับบริษัทที่ยังเล็ก
โดยเฉพาะธุรกิจด้านกลาโหมและซัพพลายเชน การประเมินศักยภาพไม่ใช่เรื่องง่าย ผู้ลงทุนต้องเข้าใจทั้งเทคโนโลยี โครงสร้างตลาด ความสามารถในการผลิตต่อเนื่อง มาตรฐานความปลอดภัย วงจรการจัดซื้อของลูกค้าองค์กรหรือภาครัฐ ตลอดจนความเป็นไปได้ในการขยายสู่ต่างประเทศ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ผู้จัดการกองทุนต้องไม่ใช่แค่คนเก่งเรื่องการเงิน แต่ต้องอ่านอุตสาหกรรมออกอย่างละเอียดด้วย
อีกคำถามสำคัญคือการประสานบทบาทกันของหน่วยงานหลายฝ่าย เพราะยิ่งมีผู้มีส่วนร่วมมาก ความเสี่ยงเรื่องความล่าช้าและความซ้ำซ้อนก็ยิ่งมาก Korea Eximbank มีประสบการณ์ระดับสากล ธนาคารท้องถิ่นมีข้อมูลภาคสนาม กองทุนเสถียรภาพห่วงโซ่อุปทานมีเป้าหมายนโยบาย ส่วนกระทรวง SMEs and Startups และ Korea Venture Investment รับบทดูแลระบบกองทุนโดยรวม หากแต่ละฝ่ายทำงานไปคนละทิศ ก็อาจทำให้กลไกที่ออกแบบไว้ดีบนกระดาษไม่สามารถสร้างผลลัพธ์จริงได้
ในทางกลับกัน หากทุกส่วนเชื่อมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ กองทุนนี้อาจกลายเป็น “บันไดการเงิน” ที่ต่อเนื่องตั้งแต่ระดับภูมิภาคไปสู่ระดับโลก บริษัทที่เริ่มจากฐานการผลิตในปูซานหรือคยองนัม อาจได้รับทั้งเงินทุน ความเข้าใจตลาดอุตสาหกรรมในพื้นที่ และช่องทางเชื่อมต่อไปยังผู้ซื้อหรือพันธมิตรต่างประเทศผ่านเครือข่ายของธนาคารส่งออก นี่คือคุณค่าที่มากกว่าการได้เงินก้อน เพราะเป็นการเชื่อมทุนกับความสามารถในการไปต่อ
ในภาษาชาวบ้าน เงินกองทุนอาจเป็นเหมือนค่าน้ำมัน แต่เครือข่าย ความรู้ และการพาเข้าตลาดคือคนขับรถกับแผนที่ หากมีแค่อย่างแรก รถก็อาจไปไม่ถึงปลายทาง ดังนั้นความท้าทายของเกาหลีใต้ไม่ใช่แค่ “มีเงินหรือไม่” แต่คือ “ใช้เงินอย่างไรให้สร้างผู้ชนะได้จริง”
ไทยควรอ่านข่าวนี้อย่างไร เมื่อการแข่งขันอุตสาหกรรมไม่ได้วัดกันที่โรงงานอย่างเดียว
สำหรับประเทศไทย ข่าวนี้มีคุณค่ามากกว่าการติดตามความเคลื่อนไหวของเกาหลีใต้ในฐานะหนึ่งในผู้นำฮันรยูหรือประเทศผู้ส่งออกวัฒนธรรมป๊อป เพราะมันสะท้อนอีกด้านหนึ่งของความสำเร็จเกาหลี นั่นคือการลงทุนอย่างจริงจังในโครงสร้างเศรษฐกิจเบื้องหลังภาพลักษณ์ที่โลกคุ้นเคย เราอาจรู้จักเกาหลีผ่านเคป็อป ซีรีส์ หรือเครื่องสำอาง แต่สิ่งที่ค้ำยันความสามารถในการแข่งขันของประเทศนี้คือการวางเกมอุตสาหกรรมและการเงินอย่างรอบด้าน
ในโลกที่ซัพพลายเชนสะดุดได้ทุกเมื่อ และเทคโนโลยีกลายเป็นสนามแข่งขันระหว่างรัฐและเอกชน ประเทศที่ได้เปรียบไม่ใช่ประเทศที่มีโรงงานมากที่สุดเพียงอย่างเดียว แต่คือประเทศที่มี “ระบบนิเวศรองรับการเกิดใหม่ของเทคโนโลยี” ตั้งแต่ต้นน้ำจนถึงปลายน้ำ ตั้งแต่มหาวิทยาลัย ห้องทดลอง ผู้ประกอบการ เงินทุน ผู้ผลิตชิ้นส่วน ไปจนถึงสถาบันการเงินที่เข้าใจการเติบโตของธุรกิจใหม่
สำหรับไทย เรากำลังพูดกันมากเรื่องอุตสาหกรรมแห่งอนาคต การยกระดับเอสเอ็มอี การลงทุนในเทคโนโลยี และการเพิ่มขีดความสามารถของภูมิภาค แต่คำถามสำคัญคือ ระบบการเงินของเราเชื่อมกับเป้าหมายเหล่านี้ดีพอแล้วหรือยัง เรามีกลไกที่ทำให้ความเข้าใจระดับพื้นที่เชื่อมกับตลาดโลกได้จริงเพียงใด และเรามีเครื่องมือที่กล้ารับความเสี่ยงกับบริษัทเทคโนโลยีที่ยังเล็ก แต่มีโอกาสเติบโตสูงหรือไม่
เกาหลีใต้กำลังส่งคำตอบแบบหนึ่งออกมา ด้วยการให้สถาบันการเงินนโยบายขยายบทบาทสู่เวนเจอร์แคปิทัลอย่างมีเป้าหมาย ไม่ใช่หว่านเงินกว้างๆ แต่เลือกอุตสาหกรรมที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ประเทศอย่างชัดเจน และที่สำคัญคือดึงผู้เล่นในภูมิภาคมาร่วมออกแบบเส้นทางเติบโตของบริษัท ไม่ปล่อยให้ทุกอย่างตัดสินจากศูนย์กลางเพียงแห่งเดียว
ท้ายที่สุดแล้ว ข่าวกองทุน 112,500 ล้านวอนของเกาหลีใต้จึงไม่ได้บอกแค่ว่าใครใส่เงินเท่าไร แต่บอกว่าประเทศหนึ่งกำลังเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันระยะยาวอย่างไร ในวันที่สินค้า เทคโนโลยี และความมั่นคงทางเศรษฐกิจผูกติดกันแน่นขึ้นทุกที ผู้ชนะอาจไม่ใช่คนที่วิ่งเร็วที่สุดในวันเดียว แต่คือคนที่สร้างสนาม ระบบฝึกซ้อม และทีมสนับสนุนได้ครบทั้งห่วงโซ่ และในเกมนี้ เกาหลีใต้กำลังพยายามทำให้เงินนโยบายของรัฐกลายเป็นหนึ่งในโค้ชคนสำคัญของอุตสาหกรรมอนาคต
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น